semra.
semra'yı ilk kez henüz bebek-çocuk arası bir yaşımdayken tanıdığımı hatırlıyorum, öyle ki o zaman daha tam konuşamıyorum ve etrafımdakilerle iletişimimi genelde ağlayarak idame ettiriyorum.
denizli'de, babamın doğup büyüdüğü 'köy'de tanıdım ilk onu. ben 4-5 yaşımda filansam semra en az 15-16 yaşındaydı. kabarık, karmaşık saçları vardı hep, tam olarak konuşamaz, garip sesler çıkarır, derdini de genelde sesini alçaltıp yükselerek anlatırdı. yani semra ile ben aynıydık bir nevi.
ben semra'dan çok korkar, onu ne zaman görsem ağlardım. o ise, benim tüm bu hainliğime rağmen beni çok severdi, bunu da çok net hatırlıyorum. beni her gördüğünde, normalde çok net ifade edememesine rağmen kendini ağzından net bir 'esraa' çıkardı. her seferinde, kocaman gülerdi. gülerek söylediği adım beni hep ağlatırdı.
semra'yı 'aklı hafif' diye, akıllarınca köy yerindeki erkeklerden daha az akıllıymış, normalmiş gibi belledikleri için ciddiye almazlar, itip kakmasalar bile çok da saygı duymazlardı. oysa semra bu dünyada o yaştan bu yana tanıdığım kimseler arasında en neşeli insanlardan biriydi. ve hala da öyle.
semra hep gülerdi. semra kızdı mı onu da saklamazdı. semra gerçekten içi dışı bir kadındı. tabi ben o yaşımla başkasının yaşlarını pek algılayamıyordum, daha konuşamıyordum bile...
belleğimde semra hep ağız dolusu gülerken benim korkarak ağlamam kaldı.
yıllar geçti, ben köye gittikçe çok az gider oldum. hatta yıllardır gitmiyorum, neden bunu da bilmiyorum.
ama zaman zaman semra düşüyor aklıma, ne yapıyor acaba diyorum, hala çok neşeli mi; benim gibi gördüğünde sevindiği başka çocuk oldu mu.
semra nasıl o kadar neşeliydi hep, düşünüyorum; vallahi çok merak ediyorum.
semra o kadar erkeğin arasında nasıl hayatta ve ayakta kalıyordu diye düşünüyorum; kızdığı, öfkelendiği, sevindiği, sevdiği her zaman bunu açıkça dile getirip haykırdığı için mi...kimbilir?
bu gece yine semra aklıma düştü. belleğimin diplerinden çıktı geldi. neden olduğunu bu kez biliyorum. o bana kalsın.
semra, keşke bunları okuyabilsen bir zaman.
inşallah seni göreceğim, bu sefer birlikte güleceğiz.
söz.
