ara ara yazıyorum, en çok da mevsim dönümlerinde soluklanıp buraya geliyorum.
hala burayı kim okuyor pek bilemiyorum. (okuyan varsa parmağıma mum diksin- ne güzel ya, çocukluğumuzdaki kuş dili gibi bir şey bu)
"sana demiştim, dünya büküldü".
şimdi arkada bu şarkı çalıyor, yakın zamanda keşfettim.
bugün 12 mart 2022. istanbul'a lapa lapa kar yağıyor. şaşkınım ama artık pek de şaşmıyorum pek çok şeye.
neyse, dönelim neler oldu konusuna. beni tanıyanlar son yılları ve günleri biliyordur. bilmeyenler içinse şöyle özet geçeyim:
pembe, beşiktaş, balonlar, baloncuklar, papyon, valentine & miu miu, seviç, pasta, evet, repliğini unutan nikah memuru, çiçekler, tohumlar, soğuk hava, çokça mutluluk, kahkaha, sevdiklerimiz, ailelerimiz, dostlarımız, öğrencilerim, canlarımız.
ne kadar öngörülemez bir şey insan yaşamı, biri gelip yıllar önce söylese "ya hadi be" der miyiz acaba? (- kesin derdim!)
az önce bir kere daha modern love izledim, hani üstü açık arabada eski kocasıyla konuşan kadın doktorun olduğu bölümü.
sevgi kaybolmuyor, şekil ve yön değiştiriyor. kaybolmadan, hiçbir yere gitmeden, bıkmadan ve usanmadan...
bizi canlı tutuyor
nefes aldırtıyor
her sabah uyandırıyor
bırakmak istediğimizde ise "hadi boşver biraz daha devam et" diyor
ne de iyi ediyor.
dünya bükülüyor, eninde sonunda istediğimiz şekle evriliyor...
e.
