icimdeki ses.

bazen eski defterlerimi karistiriyorum. hayir, itiraf ediyorum, eski defterlerimi siklikla karistiriyorum.
kelimenin her iki anlaminda da yapiyorum. oysa neden yapiyorum bunu? ah bir bilsem..bilmiyorum. neyse...

ve eski defterlerde goruyorum ki aslinda cok degismiyor insanlar. kabul. belli konularda goruslerimiz degisiyor, evriliyor vs ama bizi biz yapan bir "hat" var altta yatan, hah iste o kaliyor hep. ben ona 'ses' diyorum. bazilari tutarlilik diyor, bazilari bicem, aksit gokturk ne derdi acaba yasasaydi rahmetli.. (o da bicem derdi kesin)

bu ses beni hep takip ediyor: eski defterlerden kaldiriyor kafasini, yenilere geliyor, tramvaydayim o da orda, uyuyayim diyorum, "daha erken ne uyumasi ya, ohoo daha eskilere gidecegiz yenileri dusunecegiz" diyor. sabah fakulte var, o olmasa kabin var diyorum; yok zinhar dinlemiyor. oyle karsilikli lafliyoruz. bazen susuyoruz (-ki o susma da aslinda bir diyalog kendi icinde), bazen bir bankta gelene gecene bakiyoruz. iste sanirim bu yuzden gecenin bir koru, sehrin onemli bir kismi derin uykusundayken benim canim kalkip kahve yapip icmek istiyor, yepyeni bir gune baslarcasina veya hararetle devam eden bir sohbetin en guzel yerinde bir es vermiscesine...

simdi mi? simdi sanirim uykumuz geldi ikimizin de. yarin fakulte var. sabah erkenden kalkip kahve icip yola cikacagiz. akaretler`de yururken goge bakip sokagin ortasindaki buyuk ataturk bayragina bakip ic gecirecegiz. sonra tramvayla galata koprusunden gecerken her seferinde ilk kez geciyormus gibi hissettigimiz o heyecani hissedecegiz. ordu caddesinde hafifce yukari ilerlerken beyazit kutuphanesinin cikintisini gorup sevinecegiz. ogle yemeginde ne yesek diye dusunecegiz, onumuzde uzun bir gun olmasinin verdigi salakca heyecanla devam edecegiz. 

cok isimiz var yani. 
uzun lafin kisasi: sesinizi bulun. ve onu cok sevin. herkes gitse bile o sizinle kalacak. sonsuza dek. 



Bu blogdaki popüler yayınlar

your heart is beating, isn't it? you're not in chains, are you?

Resim
" Sometimes you need a stranger to talk to Sometimes you need to go to the observatory Sometimes a movie star's eyes gets you through the love and the lies Sometimes you need a stranger to walk with " rufus wainwright arkada çalıyor. bu şarkısını yakın zamanda keşfettim. bana hep feneryolu'nun akşam üstü, sessiz ve yere düşmüş yapraklarla kaplı sokaklarını anımsatıyor. usul usul yürümelik. bazen gerçekten de öyle. bir yabancıya içindekileri dökerek anlatmak- çantanı yere döküp içinden bir şeyi arayıp bulmak gibi- gerekiyor. başka türlü çok yoruyor. aynı şeyleri, farklı insanlar anlatanlatanlat... yine buraya uzun zaman gelmemişim. hep yıl dönümlerinde, gün dönümlerinde, özel zamanlarda geldiğim gibi yine damladım. neler olmuş yine onca zamanda? beşiktaş'tan taşındık. hala arada kaçıp boş salonda oturup, bahçeye bakmayı çok seviyorum. taşınmadan önce de o eve gidip, hayatımın cehennem halinden kaçıp yeni kararlar alırken o bahçeye bakmış ve bir karar daha vermiştim...
Devamı

everything was beautiful, and nothing hurt.

Resim
 "ben ne zamandır tiroid ilacı stoklayan birine dönüştüm?" sorusunu kendime sorarken yakaladım kendimi az önce. bir ara olmuş demek ki, ben de o esnada yılları kaçırmışım. zaten böyle oluyor, insanın hayatında bir yıl veya bir yaş geliyor; artık ne oluyorsa o esnada kapı mı çalıyor yoksa haddinden fazla uzun bir öğle uykusuna mı yatıyor, aa bir bakıyor bıraktığı yerden çok uzaklaşmış zaman algısı. benim için o mihenk taşı sanırım 2005. neden? çünkü üniversite mezuniyetimin yılı. bu da bir tuhaf: üniversite mezuniyeti. oysa ben hala her hafta (resmi izinler dışında) o okula gidiyorum. ama artık roller değişmiş. oysa sahiden değişmiş mi? bazen içimden, lisans yıllarımda yaptığımız gibi dersi boşverip taksim'e arkadaşlarımla tabu oynamaya ve sonra viktor levi'de sarhoş olana kadar ucuz şarap içmek geliyor. minik bir sorun var: eski beyoğlu viktor levi artık yok ve arkadaşlarımın da bugünlerdeki gündemi çocuklarının servis ve ders kitabı ücretleri. sonra peki diyorum, yük...
Devamı
Resim
ara ara yazıyorum, en çok da mevsim dönümlerinde soluklanıp buraya geliyorum. hala burayı kim okuyor pek bilemiyorum. (okuyan varsa parmağıma mum diksin- ne güzel ya, çocukluğumuzdaki kuş dili gibi bir şey bu) "sana demiştim, dünya büküldü". şimdi arkada bu şarkı çalıyor, yakın zamanda keşfettim. bugün 12 mart 2022. istanbul'a lapa lapa kar yağıyor. şaşkınım ama artık pek de şaşmıyorum pek çok şeye. neyse, dönelim neler oldu konusuna. beni tanıyanlar son yılları ve günleri biliyordur. bilmeyenler içinse şöyle özet geçeyim: pembe, beşiktaş, balonlar, baloncuklar, papyon, valentine & miu miu, seviç, pasta, evet, repliğini unutan nikah memuru, çiçekler, tohumlar, soğuk hava, çokça mutluluk, kahkaha, sevdiklerimiz, ailelerimiz, dostlarımız, öğrencilerim, canlarımız. ne kadar öngörülemez bir şey insan yaşamı, biri gelip yıllar önce söylese "ya hadi be" der miyiz acaba? (- kesin derdim!) az önce bir kere daha modern love izledim, hani üstü açık arabada eski kocası...
Devamı