do not think i am not going places anymore

en son 2013 yilinda yazdigim dusunulurse bugune kadar olan yeni seyleri yazmam sanirim birkac gunumu alir o yuzden eger ki beni okuyan birileri varsa degisiklikleri/yenilikleri satir aralarindan yakalayacaksiniz demekle yetiniyorum.

ben hep biraz huzursuz(d)um. beni taniyanlar bunu bilir. huzursuz derken illa kotu/olumsuz anlamda degil; yasamaya devam etmeyi istemek anlaminda; paslanmak istememek, gidelim biraz baska yerlere demek, cakilip kalmayalim, yazalim, birbirimize mektuplar kartlar yollayalim demek. hareket etmeyi istemek yani, oldugu yerde durmayi istememek anlaminda...

yer degistirmek zor elbette, dile kolay bazi seyler, hatta dile bile her zaman kolay degil; kutulara koymak, bazi seyleri aradiginda bulamamak, bir seyi eline aldiginda onu ilk aldigin/kullandigin vs ani hatirlamak, sonrasi yillar icerisinde hizli bir turistik tur iste.

anilarimiz kadar variz belki bu yasamda ama bence onlara esit degiliz cunku yasadiklarimiz kadar yasayacaklarimiz da onemli; orada bizi bekliyorlar, acilmamis carsaflar, icilmemis siseler, atilmamis karpostallar; hepsi sessizce duruyor.

ve agustos sicaklarinin arasinda yagmur bardaktan bosanircasina yagip firtinalar koparken daha nelerin bizi bekledigini dusunuyorum.



Bu blogdaki popüler yayınlar

your heart is beating, isn't it? you're not in chains, are you?

Resim
" Sometimes you need a stranger to talk to Sometimes you need to go to the observatory Sometimes a movie star's eyes gets you through the love and the lies Sometimes you need a stranger to walk with " rufus wainwright arkada çalıyor. bu şarkısını yakın zamanda keşfettim. bana hep feneryolu'nun akşam üstü, sessiz ve yere düşmüş yapraklarla kaplı sokaklarını anımsatıyor. usul usul yürümelik. bazen gerçekten de öyle. bir yabancıya içindekileri dökerek anlatmak- çantanı yere döküp içinden bir şeyi arayıp bulmak gibi- gerekiyor. başka türlü çok yoruyor. aynı şeyleri, farklı insanlar anlatanlatanlat... yine buraya uzun zaman gelmemişim. hep yıl dönümlerinde, gün dönümlerinde, özel zamanlarda geldiğim gibi yine damladım. neler olmuş yine onca zamanda? beşiktaş'tan taşındık. hala arada kaçıp boş salonda oturup, bahçeye bakmayı çok seviyorum. taşınmadan önce de o eve gidip, hayatımın cehennem halinden kaçıp yeni kararlar alırken o bahçeye bakmış ve bir karar daha vermiştim...
Devamı

everything was beautiful, and nothing hurt.

Resim
 "ben ne zamandır tiroid ilacı stoklayan birine dönüştüm?" sorusunu kendime sorarken yakaladım kendimi az önce. bir ara olmuş demek ki, ben de o esnada yılları kaçırmışım. zaten böyle oluyor, insanın hayatında bir yıl veya bir yaş geliyor; artık ne oluyorsa o esnada kapı mı çalıyor yoksa haddinden fazla uzun bir öğle uykusuna mı yatıyor, aa bir bakıyor bıraktığı yerden çok uzaklaşmış zaman algısı. benim için o mihenk taşı sanırım 2005. neden? çünkü üniversite mezuniyetimin yılı. bu da bir tuhaf: üniversite mezuniyeti. oysa ben hala her hafta (resmi izinler dışında) o okula gidiyorum. ama artık roller değişmiş. oysa sahiden değişmiş mi? bazen içimden, lisans yıllarımda yaptığımız gibi dersi boşverip taksim'e arkadaşlarımla tabu oynamaya ve sonra viktor levi'de sarhoş olana kadar ucuz şarap içmek geliyor. minik bir sorun var: eski beyoğlu viktor levi artık yok ve arkadaşlarımın da bugünlerdeki gündemi çocuklarının servis ve ders kitabı ücretleri. sonra peki diyorum, yük...
Devamı
Resim
ara ara yazıyorum, en çok da mevsim dönümlerinde soluklanıp buraya geliyorum. hala burayı kim okuyor pek bilemiyorum. (okuyan varsa parmağıma mum diksin- ne güzel ya, çocukluğumuzdaki kuş dili gibi bir şey bu) "sana demiştim, dünya büküldü". şimdi arkada bu şarkı çalıyor, yakın zamanda keşfettim. bugün 12 mart 2022. istanbul'a lapa lapa kar yağıyor. şaşkınım ama artık pek de şaşmıyorum pek çok şeye. neyse, dönelim neler oldu konusuna. beni tanıyanlar son yılları ve günleri biliyordur. bilmeyenler içinse şöyle özet geçeyim: pembe, beşiktaş, balonlar, baloncuklar, papyon, valentine & miu miu, seviç, pasta, evet, repliğini unutan nikah memuru, çiçekler, tohumlar, soğuk hava, çokça mutluluk, kahkaha, sevdiklerimiz, ailelerimiz, dostlarımız, öğrencilerim, canlarımız. ne kadar öngörülemez bir şey insan yaşamı, biri gelip yıllar önce söylese "ya hadi be" der miyiz acaba? (- kesin derdim!) az önce bir kere daha modern love izledim, hani üstü açık arabada eski kocası...
Devamı