icimdeki ses.
bazen eski defterlerimi karistiriyorum. hayir, itiraf ediyorum, eski defterlerimi siklikla karistiriyorum. kelimenin her iki anlaminda da yapiyorum. oysa neden yapiyorum bunu? ah bir bilsem..bilmiyorum. neyse... ve eski defterlerde goruyorum ki aslinda cok degismiyor insanlar. kabul. belli konularda goruslerimiz degisiyor, evriliyor vs ama bizi biz yapan bir "hat" var altta yatan, hah iste o kaliyor hep. ben ona 'ses' diyorum. bazilari tutarlilik diyor, bazilari bicem, aksit gokturk ne derdi acaba yasasaydi rahmetli.. (o da bicem derdi kesin) bu ses beni hep takip ediyor: eski defterlerden kaldiriyor kafasini, yenilere geliyor, tramvaydayim o da orda, uyuyayim diyorum, "daha erken ne uyumasi ya, ohoo daha eskilere gidecegiz yenileri dusunecegiz" diyor. sabah fakulte var, o olmasa kabin var diyorum; yok zinhar dinlemiyor. oyle karsilikli lafliyoruz. bazen susuyoruz (-ki o susma da aslinda bir diyalog kendi icinde), bazen bir bankta gelene gecene bak...