where the grass is greener...

herkes icin kurallar nasildir bilemem. ne bileyim bazen abiler hayat kurtarir bazen kiz kardeslerinin etek boylarini olcen yeni yetme zabita seklinde ortalarda dolanirlar. bazen kardeslerin arasi `eh iste`dir, bazilari kardesligin verdigi hiyerarsiyi yalayip yutmustur, digerleri ise sadece `iyi anlasir`. benim ablamla olan iliskimde - ve diger tum kan bagi ya da akrabalik iliskilerinde- turnusol kagidim su sorudur: `eger kardes olmasaydik da hala birbirimizin hayatinda olur muyduk?` cocukluguma dair en canli anilarimdan biri sudur hafizamda: ablam, neden bilinmez agliyor, ben de onunla birlikte agliyorum, sonra o, o agladigi icin agladigimi anlayip bana sariliyor. o zaman anladik, yillar gecse de fransa`ya gitse de evlensek de baska dillerin icine dussek de baska evlerde olsak bizi kimse ayiramaz birbirimizden. iste kiz kardes dedigim budur benim.

iste geldi Haziran da; Haziran benim icin eskiden beri karnelerin alindigi, ogle uykularina yatilan, gunesin gec batmasiyla sokakta daha fazla oynanan, cilegin, yesil erigin, kayisinin, uzumun, karpuzun dolabi ve masalari susledigi donemin baslangici bir ay olmustur. tabii buyudukce diger tum zaman parcalari gibi bunlarin otesinde seyler katti hayatima, beni uzdu, beni sasirtti, kafami karistirdi, beni degistirdi, beni caresiz birakip kizdirdi. Ama yine de galiba Haziran gunesi daha fazla gostermesiyle beni hemencecik kandirdi gitti. olsun, ben hic unutmasam da buyuk kinlerin insani degilim sevgili Haziran seninle cok iyi arkadas olabiliriz. cunku zaten hayat dedigimiz sey aksam guneslerinde acan aksam sefalari kadar kisa degil midir?